Rajby /zaręczyny/

Ojcowie omawiają najważniejsze sprawy tj. o „ wyrzandzie" /posagu/ o terminie 
zapowiedzi i wesela. Jeżeli chłopak żeni się na majątek do dziewczyny -mówią - że
ożenił się do „ dziedziczki „. Jeżeli dziewczyna wychodzi na majątek do chłopaka
to „ wyzanili ją na stronę".
Często żartowano, że większość dzieci w rodzinie miała dwa wyjścia, ożenić się „na
stronę" albo „do ludzi".
Dawniej łatwo było poznać, gdzie była dziedziczka. Bo przed domem stał krzyż 
albo kapliczka. Dlaczego - ? Żeby chłopak, co się z dziedziczką ożenił - miał pod
czym się modlić. Dziedziczką najczęściej bywała panna, której nikt nie chciał. Bo
była albo nieładna, chorowita lub jak była jedynaczką - to tak się „nosiła" - że i 
dobremu mężowi wytrzymać z nią było trudno. Miał więc gdzie się przy domu
modlić - bo o rozwodach w tych czasach nie było mowy.
Na zapowiedzi dawano w sobotę. Przed południem tego dnia, którego dają na zapowiedzi, przyjeżdża młody z rodzicami, drużbami do domu panny młodej i po wspólnym dobrym obiedzie, starzy zostają w domu, a młodzi z drużbami jadą na 
na plebanię do proboszcza dać na zapowiedzi.
Proboszcz wypytał się o pacierz, zasady wiary, czy są dla siebie obcy . Oprócz odpowiedzi pozytywnych, trafiały się nie raz i zabawne. Na pytanie
księdza czy są młodzi przygotowani do wesela - padła odpowiedź: no , - ojce mają
dwu wieprzów, byka z 200 kilo, no i wszystko, co potrzebne.
Rzeczywiście - te potrzeby do wesela były niezbędne. Rodziny i krewnych we wsi było tyle, że zapraszano nieraz wszystkie rodziny ze wsi.
Jedna panna na pytanie księdza - czy wie, co to jest małżeństwo, odpowiedziała
krótko: - niarkuję. /domyślam się/.
I rzeczywiście, wiele takich 16 - 17 -latek o życiu w małżeństwie tylko „niarkowało".
Co ich czekało w życiu, dowiedzieli się później.